Στον αστερισμό του καρκίνου

Τα Κακώς Κείμενα

Άστρα οι άνθρωποι.Άστρα οι άνθρωποι.

Το περίμενα, σου λέω. Από μικρό παιδάκι ήξερα ότι κάπως έτσι θα γίνει. Σαν από προαίσθηση, λες και ήταν ένα αυθόρμητο ένστικτο, δεν ξέρω πως να το πω, αλλά απροειδοποίητα, σχεδόν από το πουθενά, ειδικά κατά τις στιγμές εκείνες που η παιδική μου ευτυχία κορυφωνόταν, ανάμεσα στο παιχνίδι και την ξεγνοιασιά, ερχόντουσαν στα μάτια μου μπροστά εικόνες περίεργες, θολές, εικόνες βγαλμένες από το μέλλον, εικόνες απώλειας, γεμάτες αγωνία, ανθρωπιά, συγκίνηση. Ήταν τότε που ήρθε και άνθισε μέσα μου το αγκάθινο λουλούδι της επιθανάτιας αγωνίας. Κάποιοι φίλοι καλοί μού είπαν αργότερα ότι όλο αυτό το φαινόμενο δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας καλά μελετημένος ψυχολογικός μηχανισμός για την άμυνά μου απέναντι στον αόριστο χρονικά πόνο που επρόκειτο να βιώσω. Ότι ανέκαθεν προετοιμαζόμουν υποσυνείδητα για το βίωμα της αναπόφευκτης απώλειας, ότι έχτιζα τις δικές μου αντιστάσεις, όπως πάνω-κάτω συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους, απλά σε άλλους η αντίδραση αυτή εμφανίζεται νωρίτερα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.131 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Ηρθες με την ελπίδα

newborn-feet-heart-small

Οι φόβοι φύγαν σημερα,
σήμερα που ήρθες εσυ
και οταν σαν χθες φοβόμουν
σημερα ελπίζω
και το μόνο που σκέφτομαι
ειναι ενα απέραντο γιατι

απέραντο μέσα σε όλα αυτα τα χρόνια
που σε περίμενα και δεν ερχοσουν
γιατι δεν ημουν έτοιμος
και ούτε τώρα είμαι

Αλλα ήρθες …

εστω και αλλου

και ακόμα και εκεί …
ακομα και αν δε σε γνωρίσω ποτε
να εισαι σιγουρος πως θα μου θυμίζεις πάντα
πως ο φόβος δεν έρχεται για να μεινει
γιατι όσο ονειρευόμαστε
ψυχουλες σαν και τη δική σου
θα τον διώχνουν

 

Σε σένα που γεννηθηκες προχθές….

Σε μια γη που ανατέλλει

anestopoulos4-960x604-500x315

Αν φόβοι σέρνουν τυφλά την καρδιά σου
γίνε φωτιά και όρμησε προς την ανηφοριά
Αν θεία μοίρα σου ανοίγει πληγές
άσε τον ήλιο να μπει από τις ραγισματιές
Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά,
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
Αν την ψυχή, χώμα την θεωρείς
τότε βαριές θ’ απλώνονται όλες σου οι μέρες
Αν η αγάπη είναι ο φόβος που ενώνει
σαν μένεις μόνος σου όρθιος να στέκεις στο κρύο
Αν βρεις τη λάμψη και μια άγρια χαρά,
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
Αν ταπεινώνουν το μέσα σου οι μπόρες
ρούφηξε όλους τους τρόμους και κάνε τους ρίζες
Αν στο σκοτάδι τις σκέψεις σου θρέψεις
φρόντισε να ‘χεις μ’ αλήθεια υφάνει τις λέξεις
Σαν δυο μικρά ασημένια πουλιά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά,
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
Θάνος Ανεστόπουλος
-Σε μια γη που ανατέλλει-

Ικμπάλ Μασί: Στα 4 σκλάβος, στα 10 επαναστάτης, στα 13 δολοφονημένος

ikmpal3

Η αληθινή ιστορία του Ικμπάλ, του δωδεκάχρονου αγοριού από το Πακιστάν που έγινε για όλο τον κόσμο το σύμβολο του αγώνα κατά της εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας. Ο Ικμπάλ Μασίχ, γεννήθηκε στο Πακιστάν το 1982. Στην ηλικία των τεσσάρων, πουλήθηκε από την οικογένειά του σαν σκλάβος σε ένα ταπητουργείο για ένα δάνειο μόλις 16 δολαρίων.

Για έξι χρόνια ήταν αναγκασμένος να δουλεύει 12 ώρες την ημέρα, αλυσοδεμένος στο ίδιο σημείο, να φτιάχνει χαλιά, με λιγοστό φαγητό και νερό, με συνεχείς τιμωρίες και εγκλεισμούς σε ένα σκοτεινό υπόγειο γεμάτο υγρασία, διάφορα ερπετά και έντομα και ελάχιστο οξυγόνο.

Στην ηλικία των 10 ο Ικμπάλ το έσκασε από το ταπητουργείο και κατήγγειλε το αφεντικό του στην αστυνομία, η οποία όμως δωροδοκήθηκε και τον επέστρεψε πάλι πίσω. Μετά από μερικούς μήνες το ξανάσκασε και κατέφυγε στο Απελευθερωτικό Μέτωπο του Πακιστάν για την Εκμετάλλευση της Παιδικής Εργασίας.

ikmpal1

Τους επόμενους μήνες κατήγγειλε ανοιχτά σε τοπικές ομιλίες του τους εκμεταλλευτές εργοδότες οι οποίοι πλούταιναν με την εργασία παιδιών που ζούσαν στη σκλαβιά. Ο Ικμπάλ με μεγάλο πάθος και τη βοήθεια οργανώσεων και ακτιβιστών, μέσα σε ένα χρόνο, τρυπώνοντας κρυφά σε παράνομα ταπητουργεία και βγάζοντας φωτογραφίες των παιδιών που εργάζονταν σε αυτά, κατάφερε να βοηθήσει πάνω από 3.000 παιδιά να ξεφύγουν από τη σκλαβιά και την εξαθλίωση.

 

Το 1992 ο συνολικός αριθμός των παιδιών-σκλάβων στο Πακιστάν υπολογιζόταν στα 7.000.000.

Το 1994 βραβεύτηκε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Reebok και ξεκίνησε μια παγκόσμια περιοδεία με ομιλίες κατά της παιδικής εργασίας και επισκέψεις σε σχολεία. Ο μικρός χαμογελαστός πρώην σκλάβος γίνεται γρήγορα ένα παγκόσμιο σύμβολο. Λίγους μήνες αργότερα επέστρεψε στο χωριό του στο Πακιστάν για να γιορτάσει μαζί με την οικογένειά του, που ήταν ορθόδοξη, το Πάσχα.

 

Ο Ικμπάλ Μασί δολοφονήθηκε την ημέρα του Πάσχα του 1995, στη Μουρίτκε, ένα χωριό στο Πακιστάν, από την «Μαφία των Χαλιών».

Ήταν περίπου 13 χρονών. Οι εντολείς και οι εκτελεστές της δολοφονίας του δε συνελήφθησαν ποτέ. Τρεις μέρες, μετά εκατοντάδες παιδιά διαδήλωσαν στους δρόμους της Ινδίας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του. Οι μικροί διαδηλωτές ήταν στην πλειοψηφία τους ρακένδυτα παιδιά, εκ των οποίων αρκετά νήπια, καθώς επίσης και ανήλικοι που απελευθερώθηκαν από την καταναγκαστική εργασία μετά από κινητοποιήσεις μελών κοινωνικών οργανώσεων.

ikmpal

Η ιστορία του Ικμπάλ έγινε μυθιστόρημα με συγγραφέα Francesco D’Adamo που κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Πατάκη.

Για σένα που πάντα με εμπιστευόσουν

father-gives-lifetime

Για σένα που δεν φοβόσουν να μ’ αφησεις μόνο
Μη χτυπήσω

Αλλά και αργότερα όταν μου μάθαινες να οδηγώ,
Δεν φοβόσουν μη το τρακάρω

Και όταν το τράκαρα, νύχτα και εκείνη…
Δεν είπες τίποτα…
Γιατί ακόμα και τότε …

Και όταν πάλι αργούσα να γυρίσω
Και ερχόμουν νωρίς το πρωί
Δεν με πήρες ποτέ τηλέφωνο

Και όταν πάλι ήμουν άρρωστος
Όταν κάπνιζα
Όταν πόναγα από έρωτα
Όταν κουραζόμουν από το διάβασμα …

Πάντα έλεγες λίγα …
Μα πόσα εννοούσες …

Πόσα σκεφτόσουν και πόσα με έκανες να σκέφτομαι
Με ένα σου μόνο βλέμμα
Δεν χρειαζόταν να πεις κάτι παραπάνω

Ένα βλέμμα μόνο

Γιατί με εμπιστευόσουν…
Ή γιατί ήξερες πολύ απλά ότι θα γίνω σαν εσένα

Από εσένα που προήλθα

(Για το μπαμπά μου ….)