Αργοπεθαίνει… του Pablo Neruda 

Pablo Neruda 
MUERE LENTAMENTE

Αργοπεθαίνει. 

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν «αναποδογυρίζει το τραπέζι» όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ’ τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει. 

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να ‘σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία

——•—————•—————-•———-•

Pablo Neruda – Muere lentamente

Muere lentamente quien se transforma en esclavo del hábito, 
repitiendo todos los días los mismos trayectos, 
quien no cambia de marca, 
no arriesga vestir un color nuevo 
y no le habla a quien no conoce.

Muere lentamente quien evita una pasión, 
quien prefiere el negro sobre blanco 
y los puntos sobre las «íes» a un remolino de emociones, 
justamente las que rescatan 
el brillo de los ojos, 
sonrisas de los bostezos, 
corazones a los tropiezos y sentimientos.

Muere lentamente quien no voltea la mesa 
cuando está infeliz en el trabajo, 
quien no arriesga lo cierto por lo incierto 
para ir detrás de un sueño, 
quien no se permite por lo menos una vez en la vida, 
huir de los consejos sensatos.

Muere lentamente quien no viaja, 
quien no lee, 
quien no oye música, 
quien no encuentra gracia en sí mismo.

Muere lentamente quien destruye su amor propio, 
quien no se deja ayudar.
Muere lentamente, quien pasa los días quejándose 
de su mala suerte o de la lluvia incesante.

Muere lentamente, quien abandona un proyecto antes 
de iniciarlo, no preguntando de un asunto que desconoce 
o no respondiendo cuando le indagan sobre algo que sabe.

Evitemos la muerte en suaves cuotas, 
recordando siempre que estar vivo 
exige un esfuerzo mucho mayor 
que el simple hecho de respirar.

Solamente la ardiente paciencia hará que conquistemos 
una espléndida felicidad.

Η σημαντικότητα του κενου

Δεν έχει σημασία τι σκέφτεσαι….
Καμία σημασία …
Δεν υπάρχουμε για να σκεφτόμαστε,
Αλλά για να ζούμε όλες εκείνες τις στιγμές που μας βρίσκουν απροετοίμαστους
Ανήμπορους να αντιδράσουμε
Εκείνες που θα σταματήσουν το μυαλό μας
Και θα αποτυπωθούν βαθιά μέσα στην μνήμη μας
Για να τις θυμόμαστε για πάντα
Για αυτό λοιπόν μη σκέφτεσαι
Ξοδεύεις μέρος που προορίζεται για την αποθήκευση σημαντικότερων πραγμάτων

Αλλά όχι …

Δε θα σου πω τι να κάνεις
Θα σε αφήσω να χαθείς
Να το βρεις μόνος σου
Γιατί μόνο τότε
Το κενό
Θα είναι δικό σου

Στον αστερισμό του καρκίνου

Τα Κακώς Κείμενα

Άστρα οι άνθρωποι.Άστρα οι άνθρωποι.

Το περίμενα, σου λέω. Από μικρό παιδάκι ήξερα ότι κάπως έτσι θα γίνει. Σαν από προαίσθηση, λες και ήταν ένα αυθόρμητο ένστικτο, δεν ξέρω πως να το πω, αλλά απροειδοποίητα, σχεδόν από το πουθενά, ειδικά κατά τις στιγμές εκείνες που η παιδική μου ευτυχία κορυφωνόταν, ανάμεσα στο παιχνίδι και την ξεγνοιασιά, ερχόντουσαν στα μάτια μου μπροστά εικόνες περίεργες, θολές, εικόνες βγαλμένες από το μέλλον, εικόνες απώλειας, γεμάτες αγωνία, ανθρωπιά, συγκίνηση. Ήταν τότε που ήρθε και άνθισε μέσα μου το αγκάθινο λουλούδι της επιθανάτιας αγωνίας. Κάποιοι φίλοι καλοί μού είπαν αργότερα ότι όλο αυτό το φαινόμενο δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας καλά μελετημένος ψυχολογικός μηχανισμός για την άμυνά μου απέναντι στον αόριστο χρονικά πόνο που επρόκειτο να βιώσω. Ότι ανέκαθεν προετοιμαζόμουν υποσυνείδητα για το βίωμα της αναπόφευκτης απώλειας, ότι έχτιζα τις δικές μου αντιστάσεις, όπως πάνω-κάτω συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους, απλά σε άλλους η αντίδραση αυτή εμφανίζεται νωρίτερα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.131 επιπλέον λέξεις

Ηρθες με την ελπίδα

newborn-feet-heart-small

Οι φόβοι φύγαν σημερα,
σήμερα που ήρθες εσυ
και οταν σαν χθες φοβόμουν
σημερα ελπίζω
και το μόνο που σκέφτομαι
ειναι ενα απέραντο γιατι

απέραντο μέσα σε όλα αυτα τα χρόνια
που σε περίμενα και δεν ερχοσουν
γιατι δεν ημουν έτοιμος
και ούτε τώρα είμαι

Αλλα ήρθες …

εστω και αλλου

και ακόμα και εκεί …
ακομα και αν δε σε γνωρίσω ποτε
να εισαι σιγουρος πως θα μου θυμίζεις πάντα
πως ο φόβος δεν έρχεται για να μεινει
γιατι όσο ονειρευόμαστε
ψυχουλες σαν και τη δική σου
θα τον διώχνουν

 

Σε σένα που γεννηθηκες προχθές….

Σε μια γη που ανατέλλει

anestopoulos4-960x604-500x315

Αν φόβοι σέρνουν τυφλά την καρδιά σου
γίνε φωτιά και όρμησε προς την ανηφοριά
Αν θεία μοίρα σου ανοίγει πληγές
άσε τον ήλιο να μπει από τις ραγισματιές
Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά,
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
Αν την ψυχή, χώμα την θεωρείς
τότε βαριές θ’ απλώνονται όλες σου οι μέρες
Αν η αγάπη είναι ο φόβος που ενώνει
σαν μένεις μόνος σου όρθιος να στέκεις στο κρύο
Αν βρεις τη λάμψη και μια άγρια χαρά,
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
Αν ταπεινώνουν το μέσα σου οι μπόρες
ρούφηξε όλους τους τρόμους και κάνε τους ρίζες
Αν στο σκοτάδι τις σκέψεις σου θρέψεις
φρόντισε να ‘χεις μ’ αλήθεια υφάνει τις λέξεις
Σαν δυο μικρά ασημένια πουλιά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά,
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
Θάνος Ανεστόπουλος
-Σε μια γη που ανατέλλει-