Περί ηρεμίας και διακοπών

Χρόνια τώρα είμαι «δεμένος» με τον τόπο μου. Το χωριό μου το Σπιτι μου εκει τα δέντρα τα φυτά τη φύση γενικότερα. Απο τη παιδική μου ηλικία οι γονείς μου με «έκλεβαν» απο τις παρέες μου στη μεγάλη πόλη και κάθε σαββατοκύριακο κατηγορία με για το χωριό μας . Εκει όπου μας περίμενε το σόι μας. Συγγενείς οι οποίοι αργότερα έγιναν φίλοι. Ένα φυσικό περιβάλλον που στην αρχή νου έβγαζε απομόνωση, ηρεμία πέραν του δέοντος και μια διάθεση μη ολοκλήρωσης της επαφής μου με αυτό . Έτσι λοιπόν οι συνήθειες μου δεν άλλαζαν είτε στο χωριο είτε στην πόλη. Τηλεόραση ,μουσική απο το πικαπ ή το κασσετοφωνο και στη καλύτερη βόλτα με αλλα παιδιά μέχρι έξω απο το χωριο πάλι για να ακούσουμε μουσική σε κάποιο αυτοκινητο. Τα χρόνια πέρασαν και η συνήθειες μου άλλαξαν. Η επαφή μου με τη φύση επεκτάθηκε. «δημιούργησε» ζωή μέσα απο το φύτεμα δέντρων και ολοκληρώθηκε μέσα απο τη περιποίηση τους και την ανάγκη μου πλέον να διαβάζω όλο και περισσότερο για τη φροντίδα τους. Τώρα όμως που τα γράφω όλα αυτά που βρίσκομαι; Βρίσκομαι πλέον σε μια νέα σελήνη της ζωής μου . Στο φεγγάρι εκείνο που πλέον αναζητώντας τον εαυτό μου μέσα απο την «περιποίηση» του εσωτερικού μου κόσμου. Μέσα απο την ανάγκη για δημιουργία , ηρεμία και ολοκλήρωση του ιδίου μου του χαρακτήρα. Πλέον δεν αναζητώ ένα δέσιμο με κάτι ή με κάποιους, με τη φύση ή τις τέχνες. Όχι ότι όλα αυτα δεν αποτελούν ακόμα κυρίαρχο κομμάτι της ζωής μου, αλλα αναζητώ την ηρεμία που θα προέλθει απο εμένα για μένα. Με απώτερο σκοπό να τη μεταφέρω στα αγαπημένα μου πρόσωπα.

20120816-191050.jpg
Αμοργός 2012
Το απέραντο γαλάζιο …

Advertisements
Κουφονησια 2012

Κουφονησια 2012

17 χρόνια μετα ερχομαι ξανά στο μέρος των πρώτων μου έφηβικων διακοπών. Στα κουφονησια οι μνήμες ξύπνησαν μέσα μου το πραγματικό νόημα της ζωής μου. Όπως είπε και ο κος Διονύσης στη Σύρο :»Ζήσε τη στιγμή».