Ο κόσμος σου…

Ψάχνεις να βρεις το κενό μέσα στο οποίο θα χωθείς,
Να βρεις τη τρύπα εκείνη,
Όχι αυτή που θα σε κρύψει,
Αλλά εκείνη που πιστεύεις ότι θα σε αναδείξει…

Δεν εφησυχάζεσαι,
Μήτε ηρεμείς στο λίγο
Αυτό που για σένα είναι λίγο

Χαμένος μέσα στη τρύπα που έχεις ανοίξει
Άνθρωπος τόσα δα μικρός πιστεύεις ότι είναι τεράστια

Η μέρα σου φεύγει,
Η τρύπα δε καλύπτεται όσες προσπάθειες και αν έχεις κάνει.
Νιώθεις ισχυρός, παντοδύναμος.
Μα απογοητεύεσαι κιόλας,
Άνθρωπε

Έχεις χαθεί μέσα σε αυτό που δημιούργησες μόνος σου.
Στη δικη σου πυρηνική βόμβα,
Στο δικό σου ατελείωτο πως και γιατί…

Και χάνεσαι
Δε βλέπεις μπροστά,
Δίπλα σου,
Το συνάνθρωπό σου.
Ζαλίζεσαι,
Και όμως ακόμα προσπαθείς.
Γιατί πιστεύεις πως το λάθος είναι ακόμα δικό σου…

Ναι είναι
Γιατί πίστεψες πως μπορείς να φέρεις τον κόσμο στα μέτρα σου
Μα από την αρχή ξέχασες
Ο κόσμος δεν είναι δικός σου

Δε τον ορίζεις μήτε τον κυβερνάς
Και μην απογοητεύεσαι
δίπλα είναι η αλήθεια
πιο κοντά από όσο φαντάζεσαι

Στο μικρό λουλούδι που φυτρώνει
Στη ζωή που έρχεται στο φως
Σε εκείνο τον ήλιο που πέφτει για να ξαναρθεί
Εκείνος είναι ο κόσμος σου
Και μη τον ορίζεις
Γιατί βγαίνοντας από τη ζωή
Έχεις χάσει εσένα, το σημαντικότερό σου μέτρο.

Advertisements

Λουλουδάκια

Πάντα η σπορά είχε ένα παραπάνω χαρακτήρα από αυτό της απλής πράξης
Κρατούσε μέσα της την προσμονή του αποτελέσματος
Την καρτερικότητα του χρόνου
Και την υπομονή της περιποίησης
Και όμως δε τη χάρηκα τη σπορά αυτή
Δε την ένιωσα
Γεύτηκα μόνο το αποτέλεσμα
Εκείνου του λουλουδιού που έκοψα
Εκείνο το πρωί

Και το άλλο … και το επόμενο…
Πολλά στη σειρά …

Εκείνων που κόπηκαν για να φωτίσουν το δικό μου βράδυ
Και να αναστήσουν το δικό σου πρωινό

Στης βεράντας σου ξαπλωμένα

Τον πέτρινο βωμό