Ήταν εδώ δίπλα μου με τα χέρια ανοιχτά

Ήταν εδώ δίπλα μου με τα χέρια ανοιχτά
Έριχνε μια ματιά και σου κοβόταν η αναπνοή,
Έπιανε ένα λουλούδι και το έκοβε
Μα εκείνο ζούσε μέσα στη ζεστή της παλάμη
Εκεί που η γραμμή της ζωής της,
ενωνόταν με εκείνη της χαράς της
Πιανόταν χεράκι χεράκι και γυρνούσε
Στο άσπρο στο μπλε στον άχρωμο αέρα
Του Αιγαίου του Ιονίου και της καμένης
Γης της Θεσσαλίας
Τον Αύγουστο
Ήταν εκεί στο πρωινό διπλά μου
Χαμογελούσε με τόση ηρεμία
Σα να σου έλεγε είμαι εδώ!
Ήταν εδώ το βράδυ που τόσο ζεσταινόμουν
Ήταν εδώ με τη δροσιά της
Και φύσαγε και νόμιζες θα κράταγε αιώνια
Ήταν εδώ…

Τόσο ψηλά τόσο δυνατά
Να φτάσουμε
Ψηλά
Εκεί που οι άνεμοι δε φυσούν εκεί που με έμαθε να ζω
Να αναπνέω να υπάρχω

Στο μπλε του ουρανού στο άσπρο του αιγαίου
Στη καμμένη γη της θεσσαλίας
Να πετάξω μαζί σου ψηλά

Advertisements

Η ΕΙΣ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟΝ ΤΕΙΝΟΥΣΑ

Τα βλέπεις τούτα τα χέρια; Έχουν μετρήσει
τη γης, έχουν ξεχώσει, ξεχωρίσει έχουν
τα ορυκτά, τα δημητριακά της,
τον πόλεμο έχουν ζυμώσει και την ειρήνη,
έχουν καταργήσει τις αποστάσεις
όλων των ποταμιών και των θαλάσσιων δρόμων,
μόνο όμως που,
όταν τρέχουν,
απάνω σου, μικρό μου,
απάνω σου, σπυράκι του σταριού, χελιδονάκι μου,
δεν φτάνουν τα φτωχά να σε χωρέσουνε
και μέχρις εξαντλήσεως πλήρους
αγκαλιάζουν τις δίδυμες περιστερές
που φωλιάζουν ή πετάνε στο στήθος σου,
ταξιδεύουν όλο το μάκρος των ποδιών σου
και τυλίγονται στο φως του ζωστήρα σου.
Για μένα ε σ ύ είσαι ο θησαυρός ο αληθώς αμύθητος,
ο από τη θάλασσα και τα κοράλλια της όλα πλουσιότερος,
έτσι όπως είσαι άσπρη και γαλάζια και απέραντη
σαν τη γη την ώρα του θέρου.
Σ’ αυτή τη χώρα,
από τα πόδια έως το μέτωπό σου,
θέλω να πηγαίνω, όλο να πηγαίνω,
ε κ ε ί θέλω συνεχώς να πηγαίνω,
ώσπου να μου στερέψει επί τέλους ο βίος.
pablo-neruda
PABLO NERUDA

Max Stirner – Οι λανθασμένες αρχές της παιδείας μας

Εάν η ιδέα της Ελευθερίας αφυπνιστεί στον άνθρωπο, τότε οι Ελεύθεροι θα απελευθερώνουν τον εαυτό τους εις τον αιώνα τον άπαντα. Εάν όμως, αντιθέτως, δημιουργούν απλώς μορφωμένους ανθρώπους, τότε αυτοί αενάως θα προσαρμόζονται στις περιστάσεις με τον πλέον καλλιεργημένο και εκλεπτυσμένο τρόπο, εκφυλιζόμενοι σε δούλους με υποταγμένη ψυχή.