Μάριο Μπενεντέτι (Mario Benedetti)

Για να σκοτώσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
για να χτυπήσουν το καθαρό από εφιαλτες μέτωπό του
έπρεπε να γίνουν εφιάλτης
για να νικήσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
έπρεπε να μαζέψουν όλα τα μίση
και τ’ αεροπλάνα και τα τανκς
για να πλήξουν τον άνθρωπο της ειρήνης
έπρεπε να τον βομβαρδίσουν να τον κάνουν στάχτη
γιατί ο άνθρωπος της ειρήνης ήταν ένα φρούριο

για να σκοτώσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
έπρεπε να εξαπολύσουν έναν θολό πόλεμο
για να νικήσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
και να κάνουν τη σεμνή και διαπεραστική φωνή του να σωπάσει
έπρεπε να σπρώξουν τον τρόμο έως την άβυσσο
και να σκοτώσουν πιο πολύ για να συνεχίσουν να σκοτώνουν
για να πλήξουν τον άνθρωπο της ειρήνης
έπρεπε να τον δολοφονήσουν πολλές φορές
γιατί ο άνθρωπος της ειρήνης είναι ένα φρούριο

για να σκοτώσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
έπρεπε να φανταστούν ότι ήταν ένας στρατός
ένας στόλος ένα τάγμα μια ταξιαρχία
έπρεπε να πιστέψουν ότι ήταν ένα άλλο στράτευμα
αλλά ο άνθρωπος της ειρήνης δεν ήταν παρά ένας λαός
κι είχε στα χέρια του ένα τουφέκι και μια εντολή
και χρειάζονταν πιο πολλά τανκς και πιο πολύ μίσος
πιο πολλές βόμβες πιο πολλά αεροπλάνα πιο πολλή ντροπή
γιατί ο άνθρωπος της ειρήνης ήταν ένα φρούριο

για να σκοτώσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
για να χτυπήσουν το καθαρό από εφιαλτες μέτωπό του
έπρεπε να γίνουν εφιάλτης
για να νικήσουν τον άνθρωπο της ειρήνης
έπρεπε να συνεργαστούν για πάντα με τον θάνατο
να σκοτώσουν και να ξανασκοτώσουν μονο και μόνο για να συνεχίσουν να σκοτώνουν
και να καταδικαστούν σε ερμητική μοναξιά
για να σκοτώσουν τον άνθρωπο που ήταν ένας λαός
έπρεπε να μείνουν χωρίς λαό

Advertisements

Το φως στη ζωή μου…

lighthouse

Περπατώ μεσ’ στο σκοτάδι

Βαθύ απόλυτο

Μα ήρεμο συνάμα

Στην άκρη του δρόμου ξεπροβάλει η θάλασσα

Σκοτεινή

Δένει στο βάθος του ματιού με τον συννεφιασμένο ουρανό.

Τα κύματα αφρίζουν και λαμπυρίζουν

Ύπουλα, μουγκρίζουν στο μαύρο

Φωνάζουν στα αστέρια που ξεπροβάλλουν

Ανάμεσα στα βιαστικά σύννεφα

Και εκεί που όλη η φύση φωνάζει

Που όλα τα στοιχεία της λυσσομανούν

Εκεί στην άκρη του βράχου

Στέκεσαι σα φάρος στη ζωή μου

Να μου δείχνεις το δρόμο

Μέσα από τον καθημερινό κίνδυνο

Των κυμάτων

Των δρόμων

Των σχέσεων

Των ίδιων των ανθρώπων

Μου θυμίζεις πως υπάρχει το φως

που αξίζει να φτάσω.