Αργοπεθαίνει… του Pablo Neruda 

Pablo Neruda 
MUERE LENTAMENTE

Αργοπεθαίνει. 

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν «αναποδογυρίζει το τραπέζι» όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ’ τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει. 

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να ‘σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία

——•—————•—————-•———-•

Pablo Neruda – Muere lentamente

Muere lentamente quien se transforma en esclavo del hábito, 
repitiendo todos los días los mismos trayectos, 
quien no cambia de marca, 
no arriesga vestir un color nuevo 
y no le habla a quien no conoce.

Muere lentamente quien evita una pasión, 
quien prefiere el negro sobre blanco 
y los puntos sobre las «íes» a un remolino de emociones, 
justamente las que rescatan 
el brillo de los ojos, 
sonrisas de los bostezos, 
corazones a los tropiezos y sentimientos.

Muere lentamente quien no voltea la mesa 
cuando está infeliz en el trabajo, 
quien no arriesga lo cierto por lo incierto 
para ir detrás de un sueño, 
quien no se permite por lo menos una vez en la vida, 
huir de los consejos sensatos.

Muere lentamente quien no viaja, 
quien no lee, 
quien no oye música, 
quien no encuentra gracia en sí mismo.

Muere lentamente quien destruye su amor propio, 
quien no se deja ayudar.
Muere lentamente, quien pasa los días quejándose 
de su mala suerte o de la lluvia incesante.

Muere lentamente, quien abandona un proyecto antes 
de iniciarlo, no preguntando de un asunto que desconoce 
o no respondiendo cuando le indagan sobre algo que sabe.

Evitemos la muerte en suaves cuotas, 
recordando siempre que estar vivo 
exige un esfuerzo mucho mayor 
que el simple hecho de respirar.

Solamente la ardiente paciencia hará que conquistemos 
una espléndida felicidad.

Advertisements