Στον αστερισμό του καρκίνου

Τα Κακώς Κείμενα

Άστρα οι άνθρωποι.Άστρα οι άνθρωποι.

Το περίμενα, σου λέω. Από μικρό παιδάκι ήξερα ότι κάπως έτσι θα γίνει. Σαν από προαίσθηση, λες και ήταν ένα αυθόρμητο ένστικτο, δεν ξέρω πως να το πω, αλλά απροειδοποίητα, σχεδόν από το πουθενά, ειδικά κατά τις στιγμές εκείνες που η παιδική μου ευτυχία κορυφωνόταν, ανάμεσα στο παιχνίδι και την ξεγνοιασιά, ερχόντουσαν στα μάτια μου μπροστά εικόνες περίεργες, θολές, εικόνες βγαλμένες από το μέλλον, εικόνες απώλειας, γεμάτες αγωνία, ανθρωπιά, συγκίνηση. Ήταν τότε που ήρθε και άνθισε μέσα μου το αγκάθινο λουλούδι της επιθανάτιας αγωνίας. Κάποιοι φίλοι καλοί μού είπαν αργότερα ότι όλο αυτό το φαινόμενο δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας καλά μελετημένος ψυχολογικός μηχανισμός για την άμυνά μου απέναντι στον αόριστο χρονικά πόνο που επρόκειτο να βιώσω. Ότι ανέκαθεν προετοιμαζόμουν υποσυνείδητα για το βίωμα της αναπόφευκτης απώλειας, ότι έχτιζα τις δικές μου αντιστάσεις, όπως πάνω-κάτω συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους, απλά σε άλλους η αντίδραση αυτή εμφανίζεται νωρίτερα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.131 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Ηρθες με την ελπίδα

newborn-feet-heart-small

Οι φόβοι φύγαν σημερα,
σήμερα που ήρθες εσυ
και οταν σαν χθες φοβόμουν
σημερα ελπίζω
και το μόνο που σκέφτομαι
ειναι ενα απέραντο γιατι

απέραντο μέσα σε όλα αυτα τα χρόνια
που σε περίμενα και δεν ερχοσουν
γιατι δεν ημουν έτοιμος
και ούτε τώρα είμαι

Αλλα ήρθες …

εστω και αλλου

και ακόμα και εκεί …
ακομα και αν δε σε γνωρίσω ποτε
να εισαι σιγουρος πως θα μου θυμίζεις πάντα
πως ο φόβος δεν έρχεται για να μεινει
γιατι όσο ονειρευόμαστε
ψυχουλες σαν και τη δική σου
θα τον διώχνουν

 

Σε σένα που γεννηθηκες προχθές….

Σε μια γη που ανατέλλει

anestopoulos4-960x604-500x315

Αν φόβοι σέρνουν τυφλά την καρδιά σου
γίνε φωτιά και όρμησε προς την ανηφοριά
Αν θεία μοίρα σου ανοίγει πληγές
άσε τον ήλιο να μπει από τις ραγισματιές
Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά,
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
Αν την ψυχή, χώμα την θεωρείς
τότε βαριές θ’ απλώνονται όλες σου οι μέρες
Αν η αγάπη είναι ο φόβος που ενώνει
σαν μένεις μόνος σου όρθιος να στέκεις στο κρύο
Αν βρεις τη λάμψη και μια άγρια χαρά,
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
Αν ταπεινώνουν το μέσα σου οι μπόρες
ρούφηξε όλους τους τρόμους και κάνε τους ρίζες
Αν στο σκοτάδι τις σκέψεις σου θρέψεις
φρόντισε να ‘χεις μ’ αλήθεια υφάνει τις λέξεις
Σαν δυο μικρά ασημένια πουλιά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά,
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
Θάνος Ανεστόπουλος
-Σε μια γη που ανατέλλει-

Για σένα που πάντα με εμπιστευόσουν

father-gives-lifetime

Για σένα που δεν φοβόσουν να μ’ αφησεις μόνο
Μη χτυπήσω

Αλλά και αργότερα όταν μου μάθαινες να οδηγώ,
Δεν φοβόσουν μη το τρακάρω

Και όταν το τράκαρα, νύχτα και εκείνη…
Δεν είπες τίποτα…
Γιατί ακόμα και τότε …

Και όταν πάλι αργούσα να γυρίσω
Και ερχόμουν νωρίς το πρωί
Δεν με πήρες ποτέ τηλέφωνο

Και όταν πάλι ήμουν άρρωστος
Όταν κάπνιζα
Όταν πόναγα από έρωτα
Όταν κουραζόμουν από το διάβασμα …

Πάντα έλεγες λίγα …
Μα πόσα εννοούσες …

Πόσα σκεφτόσουν και πόσα με έκανες να σκέφτομαι
Με ένα σου μόνο βλέμμα
Δεν χρειαζόταν να πεις κάτι παραπάνω

Ένα βλέμμα μόνο

Γιατί με εμπιστευόσουν…
Ή γιατί ήξερες πολύ απλά ότι θα γίνω σαν εσένα

Από εσένα που προήλθα

(Για το μπαμπά μου ….)

Ο Φοίβος

dog-runs-on-gold-field

Σε βλέπω
Είμαι πίσω σου ….
Σε βλέπω να τρέχεις
Και αυτό το χρυσαφί χρώμα των μαλλιών σου
να χορεύει μαζί σου

Σα το στάχυ στο αέρα στο θεσσαλικό κάμπο
Τον Αύγουστο

Και δίπλα σου τρέχει και εκείνος
Αυτός που σε κάνει να χαμογελάς συνέχεια

Να ζεις να περιμένεις και να υπομένεις
Αυτός που σε κάνει να ανησυχείς

Να αιχμαλωτίζει την σκέψη σου κάθε λεπτό.

Πόσο θα ‘θελα να μουν στη θέση του

Να μπορούσα να εγκλωβιστώ μέσα στο μικρό σου το κεφαλάκι
Μέσα από τα ξανθά σου τα μαλλάκια

Σα το σπόρο μέσα στο στάχυ
Να γίνω ο καρπός της σκέψης σου

Όπως είναι τόσο καιρό τώρα

Ο Φοιβάκος σου