«Οι 10 στρατηγικές χειραγώγησης των μαζών» – Μάθετε πώς μας δουλεύουν…

 

Το κείμενο «οι 10 στρατηγικές χειραγώγησης των μαζών» κυκλοφορεί μαζικά στο Διαδίκτυο σε διάφορες γλώσσες και αποδίδεται στον αμερικανό φιλόσοφο Noam Chomsky. Στις αρχές του 2010, μεταφράζεται και στα ελληνικά, δημοσιεύεται σε πολλά μπλόγκς και οι αναρτήσεις και τα likes δίνουν και παίρνουν.
Το συγκεκριμένο κείμενο …σε χρόνο ρεκόρ ανακηρύσσεται σ’ ένα από τα πιο δημοφιλή κείμενα της παγκόσμιας μπλογκόσφαιρας.

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών.

«Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.
7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του… «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος…

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης… Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

Advertisements

Πότε λοιπόν θα ξαναγίνουμε 2005;

Εκλογές έγιναν.

Κυβέρνηση όλα δείχνουν ότι θα δημιουργηθει. Τι αλλάζει όμως πραγματικά στη καθημερινότητά μας. Τίποτε απολύτως. Και εδώ είναι τα δύσκολα. Ο λαός καλείται πλέον να χειριστεί μια κατάσταση όπου – δυστυχως- δεν το ενδιαφέρει για ακόμη μια φορα το κοινωνικό καλο και μέλλον αλλά το προσωπικό του. Έτσι έρχεται αντιμετωπος με τα προβλήματα της καθημερινότητας και με τα προβλήματα για πολλούς απο εμάς της βιωσιμότητας. Τα εκαθαριστικά της εφορίας έρχονται σε όλους και η μεγάλη πλειοψηφία καλείται να πληρώσει φόρους που πολλοι απο εμας δε θα έχουν να δώσουν. Η εκτόνωση της κοινωνίας έγινε για δεύτερη φορά μεσα σε λίγο χρονικό διάστημα μέσα απο τις εκλογές. Μάλιστα σίγουρα τα πνεύματα ηρέμησαν, και πολύ σωστά. Τώρα όμως; Πως θα χειριστεί ο απλός κόσμος την καθημερινότητά του που απο ότι φαίνεται όχι μόνο δε θα αλλάξει προς το καλύτερο αλλά οι δυσκολίες θα καταστούν νούμερο 1 πρόβλημα;

Εδώ χρειάζεται ένα όνειρο, μια ελπίδα. Και το όνειρο και η ελπίδα μπορούν να έρθουν μόνο με σωστό στόχο απο τη νέα κυβέρνηση. Με στόχο ο οπο΄πιος θα δείξει ότι απο τις πρώτες μέρες θα αρχίσει και θα μπαίνει σε ένα δρόμο. Εκεί που θα οδηγηθεί απο την ελπίδα και θα καταλήξει στο όνειρο. Το όνειρο που πολλοί απο εμας πλέον, έχουν μετατρέψει το παρεθλόν 5 ετών πριν. Πότε λοιπον θα ξαναγίνουμε 2005; Πότε; Όχι δε βιαζόμαστε αλλά θέλουμε πλεόν να προχωρήσουμε !!!

Δευτέρα πριν τη Δευτέρα …

Δευτέρα πριν τις Δεύτερες εκλογές μέσα στο Δεύτερο πακέτο «διάσωσης». Για δεύτερη λοιπόν φορά μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα βρισκόμαστε όλοι μας μπροστά στο ίδιο δίλλημα. Και ναι το χειρότερο είναι ότι πολλοί από εμάς έχουμε δίλλημα! Για Δεύτερη φορά αρκετοί από εμάς!

Δίλλημα τι να ψηφίσουμε, ποιούς να εμπιστευτούμε ποιο πρόγραμμα είναι πιο ρεαλιστικό πιο ανθρώπινο πιο ουσιαστικό πιο σταθερό για το κράτος μας σε μια μεγαλύτερη περίοδο πλέον και όχι στην στενή και μικρή άμεση μελλοντική μας ύπαρξη. Δυστυχώς όμως δε μπορούμε να προβλέψουμε τίποτα πλέον. Δε μπορούμε να πιστέψουμε κανέναν. Δε ξέρουμε ακόμα και εμείς οι ίδιοι τι θέλουμε. Και το σίγουρο σε όλα αυτά είναι ότι δε φταίει ο απλός λαός. Ο δάσκαλος γιατρός ο νοσοκόμος ο εργάτης ο επιπλοποιός ο αυτοκινητιστής ο αστυνομικός και όλοι μα όλοι οι άλλοι. Όλοι μας. Βιομήχανοι και εργάτες ξενοδόχοι και ξενοδοχοϋπάλληλοι όλοι μας δε γνωρίζουμε τι μας ξημερώνει. Δε γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε και πως να βοηθήσουμε (μέσω της ψήφου μας) την κατάσταση στην Ελλάδα αυτή την κρίσιμη περίοδο. Δε γνωρίζουμε όμως γιατί δε γνωρίζει και κανείς άλλος σε ολόκληρο τον κόσμο. Hedge funds, οικονομολόγοι βραβευμένοι με Νόμπελ, νυν και παλαιότεροι υπουργοί οικονομικών όλων των ανεπτυγμένων κρατών του κόσμου, όλοι τους έχουνε διαφορετικές γνώμες για το ποια είναι η καλύτερη πρόταση για την Ελληνική οικονομία αλλά και για την Ευρωπαϊκή κατ εξέλιξη.

Δε θέλω πλέον να αναπτύξω τις σκέψεις μου περισσότερο. Ο μόνος λόγος που γράφω ακόμα και αυτές τις λίγες γραμμές είναι για να μείνουν κάποτε στην ιστορία (την προσωπική μου πάντα) μιας και έχω το κακό να ξεχνάω γρήγορα…

Τη Δευτέρα σε μια εβδομάδα θα έχουμε ένα καινούργιο αποτέλεσμα. Ένα αποτέλεσμα που θα μας φέρει ξανά σε νέο κύκλο διεργασιών για τη συνεργασία δυνάμεων για τη δημιουργία κυβέρνησης. Το μόνο που ελπίζω πλέον είναι, να μη συμμετέχουμε σε μια Τρίτη προεκλογική περίοδο. Τόσες Δεύτερες μας κούρασαν. Καιρός πλέον να ασχοληθούμε εμείς με τις δουλειές μας και εκείνοι που θα εκλεγούν με τη δική τους.

Όταν οι πολίτες αναζητούν εξιλαστήρια θύματα…

Ζούμε σίγουρα δύσκολες ωρες. εχουμε στο παρελθόν ζήσει αρκετοί από εμάς ακόμα πιο δύσκολες όμως. Δε πρέπει λογού χάρη να ξεχνάμε πως λίγα χρόνια πριν είχαμε δικτατορία, εμφύλιο, 2ο Παγκόσμιο  πόλεμο ναι μόλις λίγα χρόνια πριν…γιατί 50 χρόνια στο  διάβα της ιστορίας είναι πολύ λίγα. Και ξαναλέω…ζούμε σίγουρα πολύ δύσκολες στιγμες. Αλλά που  έγκειται η δυσκολία αυτή; δεν είναι σίγουρα η πρώτη φορά που το κράτος μας είναι χρεωμένο.  Όμως  είναι η πρώτη φορά που για να βγούμε από την κρίση που αντιμετωπίζουμε όλοι μας  συμφωνούμε ότι πρέπει να  αλλάξουμε… Να αλλάξουμε το πολιτικό μας σύστημα, να εφαρμόσουμε επιτέλους αξιοκρατία, να σεβόμαστε καθετί δημόσιο (σα δικό μας  και όχι σαν κάτι ξένο),να σεβαστούμε τους νομούς, την ελευθερία των υπολοίπων συμπολιτών μας, να κοιτάξουμε επιτέλους το κοινό  και όχι το ατομικό μας συμφέρον. Αλλά αυτό που απαιτούμε πλέον να γίνει, το ζητούμε μονό από όλους τους άλλους και για ακόμη μια φορά αφήνουμε έξω τον εαυτό μας. Ξεχνάμε ότι η  Ελλάδα είναι τόσο μικρή που οι πράξεις του καθενός μας είναι πολύ σημαντικές στην αλλαγή του κράτους μας. Δεν είναι ώρα λοιπόν για άλλες  κουβέντες για αλλά λόγια  και για  αναζήτηση εξιλαστήριων θυμάτων. Η  δικαιοσύνη ας πράξει  ανάλογος και ας τιμωρήσει παραδειγματικά όλους αυτούς που τόσο καιρό καταχραζόντουσαν το δημόσιο χρήμα. Έως ότου όμως η δικαιοσύνη αποφανθεί εμείς πρέπει να αλλάξουμε. Γιατί κάνεις πλέον δε θα μας περιμένει αν δε το  κάνουμε. Η παγκόσμια κοινωνία είναι πιο αδυσώπητη από ποτέ και αν εμείς αναζητούμε εξιλαστήρια θυμάτα εντός της χωράς μας να μην ξεχνούμε πως είμαστε και οι ίδιοι πολίτες μιας χωράς που ήδη τη συμπεριφέρονται αρκετά κράτη σα το πρώτο εξιλαστήριο θύμα (πειραματόζωο) στο βωμό του παγκοσμίου οικονομικού συστήματος. Δεν υπάρχουν λοιπόν άλλες δικαιολογίες.

Η αλλαγή όλων μας πλέον επιβαλεται…