Ο Φοίβος

dog-runs-on-gold-field

Σε βλέπω
Είμαι πίσω σου ….
Σε βλέπω να τρέχεις
Και αυτό το χρυσαφί χρώμα των μαλλιών σου
να χορεύει μαζί σου

Σα το στάχυ στο αέρα στο θεσσαλικό κάμπο
Τον Αύγουστο

Και δίπλα σου τρέχει και εκείνος
Αυτός που σε κάνει να χαμογελάς συνέχεια

Να ζεις να περιμένεις και να υπομένεις
Αυτός που σε κάνει να ανησυχείς

Να αιχμαλωτίζει την σκέψη σου κάθε λεπτό.

Πόσο θα ‘θελα να μουν στη θέση του

Να μπορούσα να εγκλωβιστώ μέσα στο μικρό σου το κεφαλάκι
Μέσα από τα ξανθά σου τα μαλλάκια

Σα το σπόρο μέσα στο στάχυ
Να γίνω ο καρπός της σκέψης σου

Όπως είναι τόσο καιρό τώρα

Ο Φοιβάκος σου

Advertisements

Οι ρόζοι του χεριού

rozoi-xeriou
Όταν βγαίναμε απ’ το σπίτι
τον κρατούσα πάντοτε από το
μικρό δάχτυλο του χεριού του.

Ο πατέρας μου! ψιθύριζα
καθώς συγχρόνιζα το βήμα μου με το δικό του
και του χάιδευα τους ρόζους.

Καμάρωνα που ήταν τόσο σκληροί.
Σκληροί, σαν τη ζωή μας …

(Στέλιος Θ. Μαφρέδας)

Ο πρώτος χωρισμός

breakup

Κάθε μέρα σκέφτομαι που να σαι
Στην άμμο που καίει
Στη θάλασσα που παφλάζει
Στη κουζίνα … στο σαλόνι…
Στο καφέ το μεσημέρι…
Στη πόρτα με το που μπαίνω στο σπίτι …

Είσαι εκεί συνέχεια …
Παντού…
Τα μάτια σου με κοιτούν όταν ξυπνώ
Τα χείλη σου μου μιλούν όταν λείπουν τα όνειρά μου να με συνοδεύουν

Και όταν δεν είσαι εκεί
Μόνος στη βουή του κόσμου
Θυμάμαι το φεγγάρι όταν το κοιτούσαμε μαζί
Και λέγαμε…
Κάποτε θα είμαστε μακριά αλλά πάντα κάτι θα μας δένει…

Ύμνος στη ζωή – Ναζίμ Χικμέτ

123445

 

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ

Τι όμορφο που είναι να ζεις
να μπορείς να διαβάζεις τον κόσμο
τη ζωή να τη νοιώθεις τραγούδι χαράς
τι όμορφο που είναι να ζεις
σαν παιδί
να απορείς και να ζεις.

Το όμορφο που είναι να ζεις
να σου λεν καλημέρα του κόσμου τα χείλη
τη ζωή να την κάνεις τραγούδι αγάπης
τι όμορφο που είναι να ζείς
σαν παιδί
να απορείς και να ζεις!

Ναζίμ Χικμέτ

Ολα θα αλλαξουν

change-time

Προσπαθω να δω την αλλαγη

αυτη που θα με παει παρακατω

αυτη που θα με βοηθησει να δω τη ζωη αλλιως

μα δεν έρχονται ετσι οι αλλαγεςς

μου θυμιζω συνεχως την απλη αλήθεια.

Όλες οι αλλαγες γινονται ακουσια

χωρις να το καταλαβαινεις γινονται …

οι περισσότερες αργα …

σα να ακολουθουν τις πραξεις του παρελθόντος

και να αποτελουν απλα σκιες που κουβαλας στο μελλον

οσο μεγαλες όμως και να ειναι αυτές οι σκιες

όσο καιρό και αν τις κουβαλάς μαζί σου

ο ιδιος θα παραμενεις παντα…

αγνωστο γιατι και πως ….

πάντα ο ίδιος σου ο εαυτος …