Το φως στη ζωή μου…

lighthouse

Περπατώ μεσ’ στο σκοτάδι

Βαθύ απόλυτο

Μα ήρεμο συνάμα

Στην άκρη του δρόμου ξεπροβάλει η θάλασσα

Σκοτεινή

Δένει στο βάθος του ματιού με τον συννεφιασμένο ουρανό.

Τα κύματα αφρίζουν και λαμπυρίζουν

Ύπουλα, μουγκρίζουν στο μαύρο

Φωνάζουν στα αστέρια που ξεπροβάλλουν

Ανάμεσα στα βιαστικά σύννεφα

Και εκεί που όλη η φύση φωνάζει

Που όλα τα στοιχεία της λυσσομανούν

Εκεί στην άκρη του βράχου

Στέκεσαι σα φάρος στη ζωή μου

Να μου δείχνεις το δρόμο

Μέσα από τον καθημερινό κίνδυνο

Των κυμάτων

Των δρόμων

Των σχέσεων

Των ίδιων των ανθρώπων

Μου θυμίζεις πως υπάρχει το φως

που αξίζει να φτάσω.

Advertisements

Αναμονή

Μενέλαος Λουντέμης

Μενέλαος Λουντέμης

 

Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατι.
Μη ρωτάς γιατί περιμένει κείνος
Που δεν έχει τι να περιμένει
κι όμως περιμένει

Γιατί σα παψει να περιμενει
είναι σα να παύει να βλεπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανο
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζει

Αβάσταχτο είναι. Πικρό είναι.
Να σιμώνεις αργά στ’ ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο

Μενέλαος Λουντέμης