Το φως στη ζωή μου…

lighthouse

Περπατώ μεσ’ στο σκοτάδι

Βαθύ απόλυτο

Μα ήρεμο συνάμα

Στην άκρη του δρόμου ξεπροβάλει η θάλασσα

Σκοτεινή

Δένει στο βάθος του ματιού με τον συννεφιασμένο ουρανό.

Τα κύματα αφρίζουν και λαμπυρίζουν

Ύπουλα, μουγκρίζουν στο μαύρο

Φωνάζουν στα αστέρια που ξεπροβάλλουν

Ανάμεσα στα βιαστικά σύννεφα

Και εκεί που όλη η φύση φωνάζει

Που όλα τα στοιχεία της λυσσομανούν

Εκεί στην άκρη του βράχου

Στέκεσαι σα φάρος στη ζωή μου

Να μου δείχνεις το δρόμο

Μέσα από τον καθημερινό κίνδυνο

Των κυμάτων

Των δρόμων

Των σχέσεων

Των ίδιων των ανθρώπων

Μου θυμίζεις πως υπάρχει το φως

που αξίζει να φτάσω.

Advertisements